| Önsöz | Arama | Üyelik | Sohbet | Alış-Veriş | www.netyorum.com   
Ajanda
Seçtiklerimiz
Arşiv
Yazarlar
Yorumlar

Bölümler

Köşe Yazıları
Teknoloji
Sanat
Soru & Cevap
Dostluk & Sevgi
Eğlence
Geçmiş Zaman Olur ki

Konular

Sinema
Müzik
Kitap
Sözler
Oyunlar
Ürünler
Mekan
 
 
Reklam Fiyatları

İzleyici Mesajları

Elektronik posta :
bilgi@netyorum.com

 
 
Bu sayfayı arkadaşınıza göndermek için tıklayın.

 
 
Açılış sayfası yapmak için tıklayın.

Sık kullanılanlar listesine eklemek için tıklayın.

 

Eski Sayıları

03.04.2003 Gülay Atilay - netyorum.com / Sayı: 128

HAYKIRABİLECEK MİYİZ?

Kendimizi yaşayamıyoruz.

"Hayat" dediğimiz karmaşa sürüp gidiyor, yıl, ay ve gün dediğimiz dilimler halinde "Zaman" geçiyor.

Hayatımız boyunca olamadığımız kendimiz, sahip olamadığımız bir kimlik gibi, uzaklaşıyor bizden, sonsuza, bilinmeyene doğru ve hayatın başlangıcıyla sonu arasında ne kadar kısa bir yol aldığımızı anlıyoruz... Ve sonsuz karanlıklar...

Hangimiz hüzünlü bir sonbahar akşamında, başımızı yaslayıp konuşabileceğimiz bir dost, güvenebileceğimiz bir insan aramıyoruz ki?

Anlatılacaklar hep kalır içimizde, birikir son nefese kadar, bizimle taşınır sonsuz karanlıklara.

Kelimelerle konuşmak, yazılara dökmek içimizi, şiirlerin, hikayelerin gücüne sığınmak, kara, kara harflere dökeriz çoğu zaman içimizi.

Bir gün, hiç ummadığımız anda çıkar karşımıza, bir dostluk çağrısıdır yapılan. Güçlü bir ses, içten bir "Merhaba" 'dır.

Ya aynı güçlü ses ve içten bir merhabayla cevap verecek ya da duvarlarını sessizlikten ördüğümüz dünyaya çekilip korkularımıza teslim olacağız.

Kendimizden bile kaçtığımız zamanlarda uzatsak elimizi, yıldızlara bile ulaşabileceğimizi göreceğiz, hemen biraz uzakta bekleyen bir dosta uzatacak mıyız elimizi? "Yanında olmak istiyorum diye HAYKIRABİLECEK MİYİZ?"

Sevgi ile ümit veren gözleri görebilecek miyiz?

******************

Dost sese koştum. Sevgi ile bakan gözleri gördüm. Bana neler vadediyordu kelimelere dökemem, sevmek çok güzel, sevdiğinle birlikte yaşamı paylaşma kararı ise, en mükemmeli..

Bir tek korku kaldı içimde, yıllarca gün ışığına hasret yaşıyan gözlerim, duvarlarını sessizlikten ördüğüm yalnızlık çemberini parçalamak isteyen bedenim, kendini yaşamaya kararlı yüreğim, yaşamının son baharında tüm güzellikleri yaşatana, hayatındaki değişikliğe uyum sağlayabilecek mi? Gerçek mutluluğu yaşarken... yaşatabilecek mi?

Gülay Atilay (Durmaz) - 24.3.2003
e-posta: gulay@atilay.com


netyorum.com: (Bu metnin elektronik, basılı veya görsel yayın organlarında tamamen veya kısmen yayınlanması yazarının yazılı iznine tabidir. Aksine davranılmaması önemle rica olunur. Alıntı yapılmadan bu sayfaya link verilmesi için herhangi bir izin gerekmemektedir.)


Yorum Ekle Yorumları Listele
128. Sayı önceki yazı 128. Sayı sonraki yazı
  Yazarın Sonraki Yazısı
Her hakkı saklıdır. All rights reserved. netyorum.com © 2000-2005 İstanbul-Türkiye