| Önsöz | Arama | Üyelik | Sohbet | Alış-Veriş | www.netyorum.com   
Ajanda
Seçtiklerimiz
Arşiv
Yazarlar
Yorumlar

Bölümler

Köşe Yazıları
Teknoloji
Sanat
Soru & Cevap
Dostluk & Sevgi
Eğlence
Geçmiş Zaman Olur ki

Konular

Sinema
Müzik
Kitap
Sözler
Oyunlar
Ürünler
Mekan
 
 
Reklam Fiyatları

İzleyici Mesajları

Elektronik posta :
bilgi@netyorum.com

 
 
Bu sayfayı arkadaşınıza göndermek için tıklayın.

 
 
Açılış sayfası yapmak için tıklayın.

Sık kullanılanlar listesine eklemek için tıklayın.

 

Eski Sayıları

17.04.2003 Doğugül Kan - netyorum.com / Sayı: 130

KALBİM ELLERİM KADAR KÜÇÜK DEĞİL

Hava çok soğuktu ve yağmur yağıyordu. Bense sokakta bir başımaydım. Ağlamaya başladım. Öyle savunmasızdım ki.

Yüreğimin, dışarıda kopan fırtınadan hiçbir farkı yoktu. Bir zaman sonra acıktığımı hissettim. Ne yapacağımı bilmiyordum. O sırada sevimli bir bayan geldi ve bana elini uzattı.

"Ne yapıyorsun bu soğukta?" diye sordu.

Cevap vermedim, veremedim. Şaşırmıştım, hemen ağlamayı kesip kendimi toparladım. Nihayet birisi gelip beni bulmuştu...

Ben daha doğmadan önce Tanrı ile konuşmuştum. Bana dünya denilen yerin çok acı veren bir yer olduğunu ama korkmamam gerektiğini söylemişti. Yardım eden bir meleğimin olacağından bahsetmişti. Ben Tanrı'ya; "Peki ben bu meleğe ne diyeceğim?" dediğim zaman, adının bir önemi olmadığını fakat benim ona "ANNE"diyeceğimi söylemişti.Şimdi anladım beni kurtaran bu sevimli bayanın kim olduğunu... Bu "ANNE" olmalıydı.

İşte o zamandan beri severim şu "ANNE"yi...

Severim çünkü bana sevmeyi öğreten oydu.

Kim bana gülümsediyse, yüreğimde bir yeri oldu.

Meğerse, bir de "bıyık altından gülmek" varmış, sonradan öğrendim. İşte en çok bunlar yaraladı beni, dünyadan en çok bunlar soğuttu.

"ANNE" 'yi de en çok onlar üzmüş, öyle der. Ben ne zaman üzülsem o da çok üzülürmüş, dayanamazmış gözyaşlarıma...

Gün geçtikçe öğrendim kimi sevip, kimi sevmeyeceğimi. Öğrenmek zorundaydım. Kalbimi göz göre göre parçalamalarına izin veremezdim. Sonra ben nasıl ben olurdum? Yine de kızmıyorum onlara, onlar sayesinde büyüdüm.

Bir karar verdim. Herşeyin üstüne, su gibi duru olup hep akacağım bundan böyle. Başka sular tanıyıp,ç oğalacağım. Dalgalanıp, taşacağım kimi zaman... Böylece hem üzülmeyeceğim; hem de "ANNE" başta olmak üzere beni seven diğer sevenleri üzmemiş olacağım.

Beni sevmeyenler ne mi olacak? Görmezden geleceğim; hepsi bu kadar işte!

Sibel Kan

Sayın Doğugül Kan'ın notu:

Konu: "İnsan yüreği kaç yaşında olursa olsun ancak ona açılan yüreğe karşılık verir". Kızım Sibel Kan'ın bu konu ile ilgili yazdığı kompozisyon.

 

Sinan Oymacı not: Sibel Kan, "Dostluk ve Sevgi" köşemizde çevirileri yayınlanan Doğugül Kan gul_kan@hotmail.com 'ın 16 yaşındaki kızıdır.


netyorum.com: (Bu metnin elektronik, basılı veya görsel yayın organlarında tamamen veya kısmen yayınlanması yazarının yazılı iznine tabidir. Aksine davranılmaması önemle rica olunur. Alıntı yapılmadan bu sayfaya link verilmesi için herhangi bir izin gerekmemektedir.)


Yorum Ekle Yorumları Listele
130. Sayı önceki yazı 130. Sayı sonraki yazı
  Yazarın Sonraki Yazısı
Her hakkı saklıdır. All rights reserved. netyorum.com © 2000-2005 İstanbul-Türkiye