07.08.2003 Dahlia - netyorum.com / Sayı: 141

YILDIZ OLMAK

Gecenin karanlığında, gökyüzünde tek bir yıldız gördüm. Gözümü ayırmadan ona bakmaya başladım ve hayatımda olacak bir mucizenin işaretini vermesini diledim. Yıldız ne büyüdü ne küçüldü ne de kaydı. Sadece öylece durdu; sakin ve pırıl pırıl… Bundan ne anlam çıkarmam gerektiğini düşündüm; öylece sakin ve sessiz bir şekilde durmalı mıyım ben de , yoksa artık yıldızlara bakıp mucize olmasın beklemeyecek kadar büyümeli mi?

Büyüyemiyor insan-mucizelerden ümidi kesecek kadar hiçbir zaman…

Ben büyüyemedim.

İnsan olmanın güzelliği mi bu, zavallılığı mı bilmem…Tek bildiğim, o yıldız gibi benim de, havada asılı kaldığım. Ne büyüyorum ne küçülüyor, etrafımda kayıp giden yıldızlara bakıp "ben de bir gün böyle dilediğimce hareket edeceğim" diyorum.

"Lacivert gökyüzünde bir yıldız asılı kalmış

Sessiz, sakin, tek başına…

Parlıyor"

Kaçımız başarabiliyor hayatta- hayata rağmen- her daim sabırla parlamayı?

Hayatın en çok üstümüze geldiği anlarda, sadece varolduğumuz için bile haz duyabilmek mümkün mü? yoksa çoğumuzun yaptığı gibi kapımızı kapatıp, hayatı
dışarıda bırakmak çözüm mü?

Bir dakikalığına kafamızı hayatın içinden çıkarıp rahat bir nefes almakken isteğimiz, dertten tasadan da zevk alacak olgunluğa kaç hayat var daha?

Kaç hayat daha yaşamalıyız, sadece varolmaktan zevk alacak kadar "olmaya"?

…Ve kaç hayat daha yaşamalıyız gecenin karanlığında, bir başına, pırıl pırıl parlayan "yıldız olmaya"?

Dahlia - 3.6.2003
e-posta: dahlia_65@msn.com 

netyorum.com: (Bu metnin elektronik, basılı veya görsel yayın organlarında tamamen veya kısmen yayınlanması yazarının yazılı iznine tabidir. Aksine davranılmaması önemle rica olunur. Alıntı yapılmadan bu sayfaya link verilmesi için herhangi bir izin gerekmemektedir.)