| Önsöz | Arama | Üyelik | Sohbet | Alış-Veriş | www.netyorum.com   
Ajanda
Seçtiklerimiz
Arşiv
Yazarlar
Yorumlar

Bölümler

Köşe Yazıları
Teknoloji
Sanat
Soru & Cevap
Dostluk & Sevgi
Eğlence
Geçmiş Zaman Olur ki

Konular

Sinema
Müzik
Kitap
Sözler
Oyunlar
Ürünler
Mekan
 
 
Reklam Fiyatları

İzleyici Mesajları

Elektronik posta :
bilgi@netyorum.com

 
 
Bu sayfayı arkadaşınıza göndermek için tıklayın.

 
 
Açılış sayfası yapmak için tıklayın.

Sık kullanılanlar listesine eklemek için tıklayın.

 

Eski Sayıları

21.08.2003 Zeynep Yazıcı - netyorum.com / Sayı: 142

ÜMİT DÜNYASI

Yaşadığımız dünya ne şu dünyası, ne bu dünyası, sadece ümit dünyası değil mi?

Büyük İskender İran seferine çıkmadan evvel hazinesinde nesi var, nesi yoksa ahbaplarına, eşine dostuna dağıtmaya başlamış. En yakın arkadaşlarından Perdiccas'a da gayet kıymetli bir mücevher uzattığı zaman o:
- Peki ama, demiş, hazinenizdeki her şeyi etrafınızdakilere dağıttınız. Size ne kalıyor?

İskender : - Bana ümit kalıyor!
Demiş.

Bunun üzerine Perdiccas biraz duraklamış ve şu cevabı vermiş:
- Öyle ise bu mücevheri bana vermeyiniz. Sizin en yakın silah arkadaşınız olduğum için ben size kalan ümidi paylaşmak isterim…


Karıncadan, büyük İskender'e kadar her canlıyı, ileriye, daha iyiye, daha güzele, başarıya doğru koşturan yegane kuvvet, ümitten başka bir şey değildir. Eğer dünyada ümit olmasaydı her şey daha farklı olurdu. Toprağa atılan her tohum bir ümittir. Tohum ya tutar, ya tutmaz; ya yeşerir , ya yeşermez. Ama o tohumu toprağa attıran, tutması, yeşermesi ümididir. Nitekim tohum tuttuktan ve yeşermeye başladıktan sonra içimizdeki ümit de gelişir. Filiz ümitle geçen günlerden sonra fidan olur. Bu sefer bütün ümitler fidana bağlanır. Sonra fidan yavaş yavaş ağaç halini alır. Günün birinde meyve vermesi ümidiyle hep beklenir. Bir gün onun o su yürüyen incecik dalları tomurcuklanarak çiçekler açar ve yaz mevsimi sona ererken ağacın dalları kırılırsa yalnız meyveden kırılır.ümit meyvesini vermiştir artık…

Evet dostlar; ümit, yaşam boyu vardığımız nokta değil, varacağımızı zannettiğimiz en uzak hedeftir. Ona bazen ve hatta genelde varamazsınız. Ama ümit sizi bir şekilde kendisine çekmeyi başarır. Daima onun peşinden gideriz, yorulmak nedir bilmeyiz, çünkü cazibesi bize daima hayatı sevdirir.Gözümüzden silindiği ve onu kaybettiğimiz anlar hayatımızın en karanlık anlarıdır. Fakat ruhu aydın olan insan onu tekrar bulmakta gecikmez. Açılmamış her kapının arkasında, yürünmemiş her yolun sonunda, kazılmamış her toprağın ve başlanmamış her çalışmanın altında pırıl pırıl bir ümit yatmaktadır.

Hayattan hiçbir şeyden ümidi kesmemek gerekir. Çünkü bu dünya ne şu dünyası, ne bu dünyası,bana göre sadece ümit dünyasıdır.

Sevgiyle kalın

Zeynep Yazıcı - Niğde - 10.7.2003
e-posta: yazicizeynep@hotmail.com


netyorum.com: (Bu metnin elektronik, basılı veya görsel yayın organlarında tamamen veya kısmen yayınlanması yazarının yazılı iznine tabidir. Aksine davranılmaması önemle rica olunur. Alıntı yapılmadan bu sayfaya link verilmesi için herhangi bir izin gerekmemektedir.)


Yorum Ekle Yorumları Listele
142. Sayı önceki yazı 142. Sayı sonraki yazı
Yazarın Önceki Yazısı Yazarın Sonraki Yazısı
Her hakkı saklıdır. All rights reserved. netyorum.com © 2000-2005 İstanbul-Türkiye