18.09.2003 Dahlia - netyorum.com / Sayı: 144

İPEĞİME

YENİ OKULUNA BAŞLIYORSUN... SENİN İÇİN ZOR OLDUĞUNU BİLİYORUM.... SENİNLEYİMMMM...

İPEK'çiğim bugün yine okulların açıldığı bir dönemin başındasın.

ANNEM; seninle gurur duyuyorum. Sen benim en nadide Allah tarafından bize sunulmuş en güzel emanetsin. 12 yaşındasın,

Yaşın bir önemi yok çünkü sen benim için hep kucağıma aldığım ilk günkü gibi bebeğimsin. Seninle öyle büyük bir sevgiyi paylaşıyoruz ki tüm anne ve babalar gibi en iyi en güzel hayatı sunmayı arzuluyoruz. Hatalarımız olmuyor mu ?

Oluyor. Bu hatalarla biz de büyüyoruz annecim.

Okula giderken her sabah seni uğurluyorum, arkandan servisine binene kadar sana el sallıyorum ve seni Allah'a emanet ediyorum.

Tatil dönemlerinde ise her sabah, benim gibi senin beni uğurlamansa benim sana anlatmış olduğum aynı duygularımız BİTANEM.

Önündeki günler senin için çok zor biliyorum. Hayatında en önemli olgunun kendin olabilmeyi başarman ve sen şu yaşında başardın.

Zor günlerinden korkmadığını da biliyorum.

Sana hep söylerim "Senin başarılarınla hep gurur duyacağız. Hayatındaki başarısızlıklarsa senin üzüntülerin olacak. Biz de senin kadar üzüntümüzü dile getirip sana anlatacağız, yalnız; yaşayan ve hisseden sen olacaksın."

En güzel değerleri ailemizin içinde yaşayarak öğrendin.

Çok güzel seviyorsun, çok güzel sayıyorsun, Türk toplumunun örf ve adetlerini bizimle paylaşıyorsun. Biliyor musun seni tek üzecek ve yoracak konu "Liderlik Ruhunu" taşıyor olman. E bu ruha da herkes sahip olamıyor. Seni güzel ve özel kılan belki de herkesten farklı olma isteğin (gözümden kaçmaz bilirsin).

ANNEM, BİTANECİK KIZIM...

Hayatın boyunca; sağlıkla, huzurla, ayaklarının üstünde durma gücünü sana aşılayabildiysek; hayattan sakın korkma... Hayatın ve yaşamak istediklerinin üzerine aynen ruhun gibi "Liderce git "...

Onlar senden korksunlar...

Duygularımı sana anlatmam mümkün değil. Senin de anne olduğunda beni çok iyi anlayacağını ve hissedeceğini biliyorum BİTANESİ...

Sana anlatmak istediklerimden en önemlisi aşağıda ki yazının son cümlesi BİTANEM. Sadece benim yazımın içinde okumanı istedim.

Bir sabah uyansan ve geçmişine ait hiçbir şey hatırlamasan...

Yaşadığın kenti, oturduğun evi, kullandığın eşyayı, konu komşuyu...

Hiç, ama hiçbir şeyi...

Seninle konuşan dost mu, düşman mı bilmesen...

Mazinin sıfırlandığı bu "öncesizlik hali" nasıl olurdu dersin?

Ani bir hafıza kaybında yeni bir başlangıcın heyecanı mı var; yoksa yıllar yılı ilmek ilmek örülerek edinilmiş bir tecrübeyi yitirmenin hüznü mü?

Buna vereceğin cevap, yaşayageldiğin hayata bağlı olacaktır:

Vardığın nokta sana bir tükenmişlik hissi mi yaratıyor, yoksa nihayet artırılarak bir birikim duygusu mu?

Buna göre hafıza, söküp atmak isteyeceğin zararlı bir uzuvdur ya da özenle korunması gereken değerli bir maden.

SEVGİ... Emek ister BİTANEM
SEVGİ... Yürek ister BİTANEM
SEVGİ... Sabır ister ve sabrı öğretir BİTANEM

Bizim sevgimizin de senin o değerli madeninin en büyük yerinde olduğunu hissediyoruz.

SENİ ÇOK SEVİYORUM...
TOMBİŞ ANNEN (Bizim aramızda ))))....).

Dahlia - 11.9.2003
e-posta: dahlia_65@msn.com 

netyorum.com: (Bu metnin elektronik, basılı veya görsel yayın organlarında tamamen veya kısmen yayınlanması yazarının yazılı iznine tabidir. Aksine davranılmaması önemle rica olunur. Alıntı yapılmadan bu sayfaya link verilmesi için herhangi bir izin gerekmemektedir.)