02.10.2003 Gülay Şahin - netyorum.com / Sayı: 145

DÜŞ KANADINDA ÖZLEM...

Bak ben sende hep dünyalar tatlısı minik bir kız çocuğuydum, hani kırmızı şapkalı bir masal kahramanıydık ya ikimiz, işte o şimdilerde böyle başındaki şapkayı çıkarmış, ve aynı renge saçlarını boyamış, yine oyun bir aşk yaşamak istediği sevdiğini pembe yanakları ve hüzünlü suratı ile bekliyor. Boşlukta geçen zamanların çoğuna ayakkabısının ucundaki top gibi fırlatıyor ve arkasında hep bir yazı mevcut Seni Çoook Özledim.

Bu özlemin bitmeyeceği bir zaman gelecek mi acaba (?) soruyor. Hem de her dakika, her an. Çantasını da orada bırakıyor, çünkü; içinde özlemleri var, olur da sevdiği o yöreden geçerse ayağı takılır belki, biraz sendelenir, o sayede içindeki özlem tohumları üzerine saçılır ve o da kalbin diğer ucundaki ok'a asılıp düşmekten korunur. Asılı kaldığı kalbin diğer ucu da onu düşürmekten sakındığı için her an sıkıca tutar..

Birlikte bu minik kız çocuğunun gözlerini gülümsetir ve özlem dolu aşkın kanayan dallarını birbirine tutturduktan sonra, duvar taşlarında birkaç zaman aralığı açılıverir ve biz ikimiz işte o aradan zamana sığmasak da akar gideriz.

KALBİNİ SERBEST BIRAK.

Bıraksan sende kalbini, tutmasan artık üstünden sıkıca, serbest bırak, özgür bırak, bırak ki uçarak konsun bekleyiş dolu gamzelerime, merakla geçen zamanlarımdaki gözlerime. Bakınsın durmadan seni bekleyen duygularıma. Görecek ki zaten o anda, bu şapkası kayıp kız çocuğunun en derin kalbin sahibi olduğunu, kendisinde ise görecektir tek düşündeki çıplaklığını...

Gülay Şahin - 23/6/2003
e-posta: gulay_sahin@hotmail.com

netyorum.com: (Bu metnin elektronik, basılı veya görsel yayın organlarında tamamen veya kısmen yayınlanması yazarının yazılı iznine tabidir. Aksine davranılmaması önemle rica olunur. Alıntı yapılmadan bu sayfaya link verilmesi için herhangi bir izin gerekmemektedir.)