| Önsöz | Arama | Üyelik | Sohbet | Alış-Veriş | www.netyorum.com   
Ajanda
Seçtiklerimiz
Arşiv
Yazarlar
Yorumlar

Bölümler

Köşe Yazıları
Teknoloji
Sanat
Soru & Cevap
Dostluk & Sevgi
Eğlence
Geçmiş Zaman Olur ki

Konular

Sinema
Müzik
Kitap
Sözler
Oyunlar
Ürünler
Mekan
 
 
Reklam Fiyatları

İzleyici Mesajları

Elektronik posta :
bilgi@netyorum.com

 
 
Bu sayfayı arkadaşınıza göndermek için tıklayın.

 
 
Açılış sayfası yapmak için tıklayın.

Sık kullanılanlar listesine eklemek için tıklayın.

 

Eski Sayıları

15.12.2003 Belgin Eryavuz - netyorum.com / Sayı: 149

DİNGİN MAVİ DENİZ'E ÖZLEM

Dingin mavi suları özlüyorum delicesine. Dalgalı denizlerden sıyrılmayı, köpük köpük kabaran dalgalardan kurtulmayı ve çarşaf gibi durgun masmavi bir denizin ortasında kalabilmeyi istiyorum. Yoruldum bu dalgalardan, azgın sulardan, hatta zaman zaman nefes alamamaktan. Çünkü öyle anlarım oluyor ki, dev dalgalar beni adeta yutuyor, üzerimden geçtikçe çığlıklarım duyulmaz oluyor. Yalnızlığım daha bir çekilmez hale geliyor. Beni sevenler, dostlarım nerede? Hiç yılmadan kulaç atıyorum.

Sabırla...dalgaların biteceği günü bekliyorum.

Gözlerim tuzlu sudan kızarmış bir halde ağlamayı bile özlüyorum. Çünkü gözyaşlarımın her akışında, yanaklarımdan her sessiz süzülüşünde içimdeki fırtına biraz olsun hafifliyor, deniz tuzunun yakıp kavurduğu gözlerim rahatlıyor. Sevdiklerimi, dostlarımı çağırıyorum tek tek. Ama tek bir yanıt bile gelmiyor onlardan. Neredeyim ben, nereden çıktı bu dalgalar, bu azgın deniz... Oysa ki ben denize aşığım... Her sene yaz mevsimini nasıl da özlemle beklerim, denizle buluşma anımızı, o anda hissettiklerimi anlatacak kelime bulmakta zorlanırım.

Ama bu dalgalar... Ah...bu azgın köpükler yok mu? Gözlerimi acıtıyor, içimi yakıyor. Yalnızlığım lacivert denizin diplerinde, beni aşağılara çektikçe çekiyor. Tam dayanamayacağım artık dediğim bir anda, ani bir güçle tekrar yüzeye çıkıyorum, ama her defasında “ bu sondu herhalde” diyorum. Yüzüyorum, yüzüyorum. Her bir kulacım bir öncekinden daha yavaş artık. Yoruldum, nefessiz kalmaktan, kalbimin deli gibi atışından, kızarmış gözlerimden, duyulmayan sesimden, artık hissetmeyen kollarımdan... Son bir umut, evet son bir umutla belki de bu kez gerçekten son defa, son bir gayretle atıyorum kulaçlarımı.

Özlemlerim yüreğimde, sevdiklerim kalbimin sırça köşkünde. Ama dostlarım, her şeyi paylaşabildiğim gerçek dostlarım yok artık. Onları geri istiyorum, bilmem anlatabiliyor
muyum?

Kulaç attığınız denizlerin hep dingin ve sakin kalması dileği ile.

Sevgiyle kalın.

Belgin Eryavuz
e-posta: beryavuz@yahoo.com


netyorum.com: (Bu metnin elektronik, basılı veya görsel yayın organlarında tamamen veya kısmen yayınlanması yazarının yazılı iznine tabidir. Aksine davranılmaması önemle rica olunur. Alıntı yapılmadan bu sayfaya link verilmesi için herhangi bir izin gerekmemektedir.)


Yorum Ekle Yorumları Listele
149. Sayı önceki yazı 149. Sayı sonraki yazı
Yazarın Önceki Yazısı Yazarın Sonraki Yazısı
Her hakkı saklıdır. All rights reserved. netyorum.com © 2000-2005 İstanbul-Türkiye