| Önsöz | Arama | Üyelik | Sohbet | Alış-Veriş | www.netyorum.com   
Ajanda
Seçtiklerimiz
Arşiv
Yazarlar
Yorumlar

Bölümler

Köşe Yazıları
Teknoloji
Sanat
Soru & Cevap
Dostluk & Sevgi
Eğlence
Geçmiş Zaman Olur ki

Konular

Sinema
Müzik
Kitap
Sözler
Oyunlar
Ürünler
Mekan
 
 
Reklam Fiyatları

İzleyici Mesajları

Elektronik posta :
bilgi@netyorum.com

 
 
Bu sayfayı arkadaşınıza göndermek için tıklayın.

 
 
Açılış sayfası yapmak için tıklayın.

Sık kullanılanlar listesine eklemek için tıklayın.

 

Eski Sayıları

06.05.2004 Gülay Şahin - netyorum.com / Sayı: 156

YALNIZLIĞIM

Gündüzleri neşe saçarken etrafıma akşamaları bir hüzün çöker içimden yansıyan yüreğime. Anlam veremem çoğu kerelerde. Gülümseyen bir yüz idim, nereye kayboldum derim sadece. Anlarımki aslında kalabalıklar içinde yalnızlıklardayım, bu yalnızlığım gecede yanaşır yanıma, insanlar çekilince sokaklardan o bulur beni, sorar bazen memnun musun diye, üzer beni olmadığımı bile bile.

Hüzünü bir yandan severim ama heryerde hüzün duyulmasından hoşlanmıyorum pek. Sevgide bile hüzün olmalı belki, masumiyet çizgisini korumak adına. Bu masumiyeti seviyorum ama gönlümdeki nedense kırık bir masumiyet, bu o kadarda hoş olmuyor. Yarım, tek gönül gibi.. halbuki birleşecek bir kanat bulsa, bu belki de daha fazla gülümsetir kalbimi. Yüreğim mutlu olunca gözlerimde parlar derinden. Masum çizgi yüzümde belirir, etrafa aydınlıkla baktırır beni.

Sebebi hayat mı, bilmiyorum. Yine de yaşama dolu dolu sarılmanın, benim içimde olduğunu biliyorum, yine de hayata yakışan bir çift göz olabilmek, yine bende biliyorum.. yapabiliyor muyum diye sormuyorum bile, çünkü; yaptığımı, en azından denediğimi biliyorum. Bu güven beni mesut etmeye yetiyor, yüreğim yalnızlıklarda kalsa da zaman zaman. İçim telaşlansa da her güne bakarken, yine de mutluyum zamanın çoğunda.. en azından bende telaş ve heyecandan bir parça arındırdığı için şükürlüyüm herzaman.

Boş ve amaçsızca dolaşmak yerine kırık bir gülümseme hayatı veriyor ellerime, istemem acı çekmek içinde yüzen yanık sevdadan, istemem hayatın bana getirdiği doyamadan aldığı aşktan, istemem ruhumu körelten hüzünleri tek dolduran gülümsetmeyen bahardan, istemem yağmur gibi içime yağıp ellerimde biten yapraklardan. İstemem yalnızlığımda bana arkadaş olmayan yıldızlardan, istemem aydınlıkken yüreğim derin çukurlar açan yürek çarpıntısından.

İstemem. Hayata pembe pembe açarken karalar sürülen siyah noktalardan, istemem ben böyle yalnızken ve umut dolu iken, en azından gülümser iken, acı çalan birleşmeden.

Gülay Şahin - 5.1.2004
e-posta: gulay_sahin@hotmail.com


netyorum.com: (Bu metnin elektronik, basılı veya görsel yayın organlarında tamamen veya kısmen yayınlanması yazarının yazılı iznine tabidir. Aksine davranılmaması önemle rica olunur. Alıntı yapılmadan bu sayfaya link verilmesi için herhangi bir izin gerekmemektedir.)


Yorum Ekle Yorumları Listele
156. Sayı önceki yazı 156. Sayı sonraki yazı
Yazarın Önceki Yazısı Yazarın Sonraki Yazısı
Her hakkı saklıdır. All rights reserved. netyorum.com © 2000-2005 İstanbul-Türkiye