06.10.2004 İlker Özlük - netyorum.com / Sayı: 158

GÜNBATIMINDA

Çocukluğum geldi aklıma, tam o sırada iki çocuk geldi karşıma, elleri birbirinin omzunda, yalın ayak yürüyorlardı özlemime, yaşları 6-7 gibi, saatte aynıydı galiba, çay bahçesi suskun, elleriyle yağmur topluyordu dışarıda, dışarıda ben, acıyan yanıma bakıyordum aslında. Ne yapsın çocuklar, o kadar sakin duruyorlardı ki birbirinin sırtında, çıtları çıkmıyordu günün batımında.

Ne erken, ne de geç kalmıştı güneş, öylece batıyordu işte, acıyan yanlarımın üstüne, iki çocuk bir sokak köpeğini seviyordu aslında, o kadar samimi, o kadar içten bir gülüş vardı ya yanaklarında, alıp gittim başımı yine, yine onların yaşında, başka bir mahalleye.

Benden daha samimiydi çocuklar, köpeği yatırıp yanlarına, ikisi de 6-7 yaşlarında, yani acıyan yanlarımda. Masumluğun en güzel duruşu duruyordu dimdik, sarmaş dolaş, ama yine de kardaştı, yokluğuma, büyümeyin çocuklar, daha 6-7 yaşlarında, yaşınız erken sevmeyin bizim sokağın, sokak köpeğini, köpekler gider, siz geç kalırsınız, gün batımından erken… çocukluğuma ramak kala, dönerim, döner yalnızlığım dayanamaz, ben de kalırım sizinle, sizinle dolaşırım diyar diyar, yine de dayanamam dönerim sizinle, sizi eve bırakmak için…

Şimdilerde çocukların bazıları, gerçek olan değerler doğrultusunda, kan çektiğinden midir, nedir, eskisi gibi hareket ediyor. Siz benim eskisi gibi dediğime bakmayın, saf ve temiz bir çocukluktur benim demek istediğim, onun için bir şiir var, aklımda, aslında yanımda, yirmi iki seferberliğini anlatıyor, şiir ilginçtir ki, gerçek dostluk ve vatan sevgisinin altını çiziyor, şiir aslında, Kamil UĞURLU’ya ait fakat, işin gerçeği, ben bu şiiri değer verdiğim insan olan Nevzat ŞENOL’dan dinledim ben şiiri çok beğendiğim için aynen yazmak istiyorum…

ARİF ÇAVUŞ
Anlatır, anlatır bunu anlatırdı.
O, benim yaşımdayken ben yedi yaşımdayken. Anlattığı,
Diyarbakır’dı, yanında ben, sağ yanımızda Göksu, o,
Göksu’ya Dicle diye bakardı. Bazen gözleri yağmur
bulutu, elleri ile şimşek çakardı. Arada bir de
gülerdi, neden gülerdi bilmem. Yirmi iki
seferberliğinde, sene üç yüz otuz sekizde, hepsi bir
avuç acemi asker, ayrı ve uzak dünyalardan hepsi bir
akran. Necip efendi, emmisinin oğlu çelebi, kısa ve
bağdem bıyıklarıyla bütün dergahları gezmiş, Pirlepeli
İbrahim, dağdan inme bir azman yüzyıllık çınar gibi,
amma can olan, yedikleri, içtikleri ayrı gitmezmiş,
bütün bunları derdi. Arada bir de gülerdi, neden
gülerdi bilmem. Asker başık bozuk dolaşırmış
cumartesiye, bütün caddeler terden, hasretten… Bazen
taş atarlarmış Dicle’ye, ardından bakarlarmış sekecek
mi? Diye, o da sekermiş… Bazen canları tatlı çekermiş.
Dükkanların camları sini-sini baklava yiyemezlermiş…
Bunu böylece derdi. Arada bir de gülerdi. Neden gülerdi
bilmem. Diyarbakır şad akar, kimi meler gibi türkü
çağırır. Yavruyu çağıran mayalar gibi kiminin türküsü
ağlar gibi. Urfa Mardin’e bakar, Konya’nın dikenleri
leylim ley, gül olmuş kokar. Dicle dediğin deli bozuk
bir nehir, durmaz akarmış. Akşam olanda, derdi bizim
kışla kilitlenir. Kimi mektuba oturur mor menekşeli,
kimisi de bitlenir. Pirlepeli uğrun-uğrun ağlarmış.
Bütün bunları derdi, arada birde gülerdi. Neden
gülerdi bilmem. Yirmi iki seferberliğinde on
sekizliler, hepsi bir avuç nefer, seferberdi. Çoğu
evine dönemedi başını okşamak için sarı oğlanın.
Vatanı kurtarmak yetmedi. Ve kimse de şikayet etmedi.
Anlatır, anlatır, bunu anlatırdı. O benim yaşımdayken,
ben yedi yaşındayken, “ben göçende hatırlarsın derdi”,
arada bir de gülerdi, neden gülerdi bilmem…

İlker Özlük
e-posta: ilkerizm@yahoo.com

netyorum.com: (Bu metnin elektronik, basılı veya görsel yayın organlarında tamamen veya kısmen yayınlanması yazarının yazılı iznine tabidir. Aksine davranılmaması önemle rica olunur. Alıntı yapılmadan bu sayfaya link verilmesi için herhangi bir izin gerekmemektedir.)