Burası herkül mağarası rivayete göre; herkül önüne çıkan güçlü kuvvetli yaratıkları yendikten, tüm engelleri aştıktan sonra burada, Akdeniz’ in okyanusa açıldığı bu kıyıda ki mağaraların serinliğinde dinlenmiş. Bağrına bastırarak hakkından geldiği Ante ise, Roma döneminden kalma bir villanın yıkıntıları arasında bulunan seramikteki Latince ibareye bakılırsa, Tanca yı kurmuş. Arapların Tanga dedikleri kentin adı ’taşıma toprak ‘anlamına geliyor. Bir hikayeye göre kuşların getirip kıyıya bıraktıkları topraklar üzerine kurulmuş. Kuşlar, ebabil kuşları, Kuran da anlatıldığı gibi, Uhud şavaşında düşmana nasıl taş atıp müşrikleri öldürmüşlerse, Tanca’ nın toprağını ta uzaktan, kuzeyin uçsuz bucaksız düzlüklerinden buraya dek taşımış olabilirler.

Tanca da bir gün batımı diyebilirim. İşte o kış ortasında güneşli bir günün bitimi güneş tüm ihtişamıyla karşımda. Uzaklar da belli belirsiz görünen ispanya kıyıları.Kimler gelip geçmemiş ki buradan. Winston Churchill örneğin, Hollywood yıldızları Rita Hayworth, Douglas Fairbanks, Anthony Quinn, Gina Lolobrigida, Rock Hudson ve elbette, uzun bir transatlantik yolculuğundan sonra Amerikaya bir daha dönmemek üzere Tancaya ayak basan Bowles çifti, her sabah güneşle uyanıp yazmaya oturan Tennessee Williams, Truman Capote, Jean Genet.....Kasbah’ın kör duvarları ile sokakların labirenti andıran şekli insan adeta kayboluyor. Ve denizin, Akdeniz mi demeliyim yoksa Atlas okyanusu mu?-lacivert, yeşil, yakıcı bir öğle güneşinde beyaz sulardan mor günbatımına. Bu yöreye özgü o yumuşak ışığı Matissenin keşfettiği gibi bulmak zor değil aslında. Matisse 1912-1913 yıllarında bu yerlerde geçirmiş. Derin mekanların hacminden, ağırlıktan arınmış, birbirinden yalnızca renkle ayrılan kompozisyonu, doğu egzotizmine kaçmadan yeni bir gölge- ışık anlayışıyla çizilen figürler, ayakta duran rifli arap, sere serpe uzanmış zohra ve elbette mavinin her tonunu yansıtan Kasbahın o kemerli kapısı. Matisse ‘den çok önce 1932 yılının başlarında Delacroix de gelmiş Tancaya okuduğuma göre amacı güneyin ışığını aramak değil, Fas sultanı Mülay Abd el Rahmana dostluk elini uzatan Compte de Mornay’e refakat etmekmiş. Nevar ki, oda etkilenmiş gördüklerinden, sürekli notlar alıp eskizler çizmiş.
Cafe Arenadayım kahvemi yudumluyor ve uzun uzun bakıyorum etrafa ve çalan bu müzik ne kadarda hoş...en sevdiğim seslerden biri edith piaff ve en sevdiğim şarkısı o büyüleyici sesiyle gözlerimi kapatıp doyasıya dinliyorum.

La vien en rose- güller içinde hayat

Des yeux qui font baisser les miens/ Bakmaya utandığım gözler
Un rire qui se perd sur sa bouche/ Dudaklarında kaybolan bir gülüş
Voilà le portrait sans retouche /İşte ait olduğum adamın
De l'homme auquel j'appartiens/ El değmemiş portresi
Quand il me prend dans ses bras,/ Beni kollarına aldığı zaman
Il me parle tout bas/ Benimle alçak sesle konuşur
Je vois la vie en rose, /Güller içinde bir hayat görürüm
Il me dit des mots d'amour/ Bana aşk sözcükleri fısıldar
Des mots de tous les jours, /Tüm zamanların sözcüklerini
Et ça me fait quelque chose /Ve bana yaptıklarıyla
Il est entré dans mon coeur,/ Kalbimin içine girdi
Une part de bonheur /Sebebini bildiğim
Dont je connais la cause,/ Bir parça mutluluk,
C'est lui pour moi,/ Onun için benim olduğumu
Moi pour lui dans la vie/Benim içinse onun olduğunu söyledi bu hayatta
Il me l'a dit, l'a juré pour la vie/ Hayatı üzerine yemin etti
Et dès que je l'aperçois/ Ve ben onu gördugümden beri
Alors je sens en moi/ Çırpınan kalbimi
Mon coeur qui bat. /İçimde hissediyorum
Des nuits d'amour à plus finir/ Artık biten aşk gecelerinin yerini
Un grand bonheur qui prend sa place/ Büyük bir huzur alır
Des ennuis, des chagrins s'effacent/ Sıkıntılar, acılar silinir
Heureux, heureux à en mourir /Mutluluk, mutluluktan ölerek

Ve doğudan esen, kentin caddelerinden geçip Medina’nın, kasbah’ın sokaklarına duvarların ardında ki bahçelere, odalara dolan bir rüzgar misaliyim.... .