Nesrin Kavak - 20010517

Hani her hafta size, hayatınızda değişiklikler yapın kendinizi daha iyi hissedeceksiniz diyorum ya, bu konu ile ilgili mesajlar alıyorum. “Bu yazdıklarını uyguluyor musun” diye. Hepsini olmasa bile bir çoğunu uygulamaya çalışıyorum. Aslında yazdıklarım, benim içimden gelen, hissettiğim duygular, kendi kendime yapmaya çalıştığım hareketler, kendi kendime sorduğum sorular. Belki de bu yüzden yazılarımda kendinizi bulduğunuzu düşünüyor ve bu nedenle beğeniyorsunuz.

Yolculukları sevdiğimi daha önceki yazılarımda dile getirmiştim. Her zaman gece yolculuklarını daha fazla sevdiğimi düşünüp, söylerdim. Hayatımda değişiklik olsun diye ve biraz da mecburiyetten gündüz yolculuk etmek zorunda kaldım geçtiğimiz günlerde. Sabah güneş doğmadan yola çıktık. Güneşin dağların üzerinden doğuşunu seyrederek, doğanın uyanışını seyretmek inanılmaz zevkli idi. Pekçok sabah evden, penceremden güneşin doğuşunu seyretmişimdir ama yolda giderken seyretmek ayrı bir keyifdi. Gece yolculuklarında yıldızlara bakarak, hatta biraz şanslıysam ayı da seyrederek yolculuk yapar, düşünürdüm uyuyamadığım zamanlarda. Güneş doğarken ise, yavaş yavaş günün ağardığını, renklerin belirmeye başladığını, gökyüzünün aydınlandığını ve maviye dönüşünü hayranlıkla izledim.

Bu yolculuk süresince, bazen alabildiğine düzlükler, bazen dik yamaçlar, bazen kır çiçekleri, bazen de gelincik tarlaları, bazen meyve ağaçları ile karşılaştım. Karşılaştıkça daha fazla kendimi kaptırdım, doğanın güzelliğine. Yolun kenarındaki bir duvar gibi kayaların arasından kır çiçeklerinin baş verdiğini gördüm. Düzlüklerde, kırmızı gelinciklerin arasında, sarı, beyaz, leylak rengi kır çiçeklerini gördüm. Bu yollardan daha önce hiç geçmemiştim, belki de bu yüzden büyük bir ilgiyle takip ediyordum, bu yüzden daha bir dikkatli izliyordum.

Yeşilin değişik tonları, arada sırada karşımıza çıkan güzelim derelerin çağlayışını, su birikintilerinin kenarındaki leylekleri görmek de çok keyifliydi. Özellikle de yağan yağmurun arkasından çıkan iç içe iki gökkuşağının renklerinin belirginleşmesini uzun bir süre aklımdan çıkartabileceğimi sanmıyorum.

Hayat da bir yolculuk değil midir? Bir başı ve sonu olan. Hayatımızda da bilinmeyen yollardan geçmez miyiz? Bizi şaşırtan, bizi keyiflendiren, üzen, ağlatan olaylar çıkmaz mı karşımıza. Pekçok kez geri dönmek istemez miyiz? Geri dönmek istediğimizde artık çok yol katettiğimizi, kendimizi dönüşün imkansız olduğu bir yolda hissederek hep ileriye gitmek zorunda olduğumuzu düşünmez miyiz? Bazı zamanlar geçip gitmeyi düşünmez miyiz?

Yolculuklarda olduğu gibi, bazen uyumayı, herşeyi görmezlikten duymazlıktan gelmeyi tercih etmez miyiz? Bazen de burnumuzu cama yapıştırıp, hayran hayran bakarak, orada kalmayı düşünmez miyiz?

Bazen yolun kenarındaki uçurumlar gibi, yaşantımızda da uçurumlar olduğunu, bir adım daha gidersek düşeceğimizi hissederiz. Bazen de tam düşmek üzere olduğumuzda, kenara yaklaştığımızda bir elin bize uzandığını, bizi geri çektiğini düşünürüz. Bazen de kaybolduğumuzu, nerede olduğumuzu bilemeyiz.

Bazen de yolda durarak, önümüzden geçip gidenleri, nereden geldiğimizi ve nereye gittiğimizi düşünürüz. Bazen de arkamıza bile bakmadan sürekli ileriye gitmeyi isteriz.

Yaşam da yolculuklar gibidir, bazen durup arkamızdan gelenleri beklemeli, bazen geriye bakmalı, geleceğimizden ümidi kesmeden emin adımlarla ilerlemeli, bazen hızlı, bazen yavaş gitmeli. Yollar gibi, hayatımızdaki iniş ve çıkışlara da tahammül etmeli, sabretmeli. Hangi yoldan gideceğimizi düşünmeli, karşımıza çıkan yol ayrımlarında dikkatli kararlar vermeli.

Hayat denen yolculukta, karşınıza hep güzellikler çıksın, ama siz onları uzaktan izlemeyin, o güzelliklerin içinde doyasıya yaşayın...

Sevgilerle

Nesrin Kavak
e- posta: nkavak@kutpo.com.tr

Yorum Ekle

Yorumları Listele

71. Sayı önceki yazı

71. Sayı sonraki yazı

Yazarın Önceki Yazısı

Yazarın Sonraki Yazısı